Χειροπρακτική
Στην χειροπρακτική
επικεντρωνόμαστε στη διάγνωση και τη θεραπεία των νευρομυϊκών διαταραχών, δίνοντας έμφαση στη θεραπεία μέσω χειροκίνητης προσαρμογής και χειρισμού της σπονδυλικής σας στήλης.
Εστιάζουμε στη στενή σχέση μεταξύ του νευρικού συστήματος και της σπονδυλικής στήλης έχοντας πάντα υπ' όψιν μας ότι:
- Η δομική διαταραχή της σπονδυλικής στήλης μπορεί να επηρεάσει το νευρικό σύστημα
- Για πολλές καταστάσεις, η χειροπρακτική θεραπεία μπορεί να αποκαταστήσει τη δομική ακεραιότητα της σπονδυλικής στήλης, να μειώσει την πίεση στον ευαίσθητο νευρολογικό ιστό και, κατά συνέπεια, να βελτιώσει την υγεία του ατόμου
Το αποτέλεσμα της χειροπρακτικής είναι η αποκατάσταση της φυσιολογικής κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης, η οποία με τη σειρά της ανακουφίζει τον ερεθισμό στο νωτιαίο νεύρο και αποκαθιστά τα αλλοιωμένα αντανακλαστικά.
Ιστορία
Η χειροπρακτική ως επάγγελμα ξεκίνησε το 1895 όταν ο ιδρυτής της, Ντάνιελ Ντέιβιντ Πάλμερ, προσαρμόζοντας τη σπονδυλική στήλη ενός κωφού επιστάτη, ισχυρίστηκε ότι αποκατέστησε την ακοή του. Ο χειρισμός της σπονδυλικής στήλης δεν ήταν μια άγνωστη θεραπεία το 1895 και ο Palmer ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον χειρισμό για τη θεραπεία της νόσου. Ισχυρίστηκε, ωστόσο, ότι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε συγκεκριμένες επαφές ως σημεία βραχυπρόθεσμης μόχλευσης για να κάνει πιο συγκεκριμένες «προσαρμογές» της σπονδυλικής στήλης.
Ο Palmer ίδρυσε την Palmer School of Chiropractic, όπου δίδαξε τις μεθόδους του στους πρώτους χειροπράκτες. Αυτά τα πρώτα χρόνια του επαγγέλματος προκάλεσαν μεγάλη ένταση μεταξύ της συμβατικής αλλοπαθητικής ιατρικής και αυτής της νέας προσέγγισης. Το καταστατικό για την πρακτική της χειροπρακτικής δεν θεσπίστηκε αργότερα, αν και πολλοί χειροπράκτες αντιτάχθηκαν προκλητικά στα ιατρικά καταστατικά που θεωρούσαν παραβίαση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεών τους να υπηρετούν τους ασθενείς τους. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, δεν ήταν ασυνήθιστο για τους χειροπράκτες να φυλακίζονται και να τους επιβάλλονται πρόστιμα για άσκηση χωρίς άδεια.
Η πιο πρόσφατη επαγγελματική συνεργασία και αμοιβαία εκτίμηση μεταξύ της χειροπρακτικής και της συμβατικής ιατρικής βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με πολλά χρόνια διαφωνίας. Η συνεργασία και η συνεργατική φροντίδα των ασθενών είναι πλέον αρκετά κοινές.
Οι διεπιστημονικές πρακτικές γίνονται πλέον πιο συχνές σε μια ποικιλία ρυθμίσεων, από χειροπράκτες, ιατρούς, φυσιοθεραπευτές και άλλους που εργάζονται ως συνεργάτες στην επαγγελματική υγεία, καθώς και σε ομάδες αθλητικής ιατρικής και κέντρα αποκατάστασης.
Οι χειροπράκτες μπορεί να παρέχουν την κύρια παρέμβαση της χειροκίνητης θεραπείας για την ομαλοποίηση της λειτουργίας των αρθρώσεων σε ασθενείς που αναρρώνουν από τραυματισμούς, ή μπορεί να συνεργαστούν, για παράδειγμα παρέχοντας χειροκίνητη θεραπεία και διατροφική καθοδήγηση για ασθενείς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.